België - Nederland: 1-0

België. Het land van sjokolade, bier en... het stripverhaal. Door het wereldberoemde pionierswerk van Hergé staat ons koninkrijkje nog altijd bekend als een stripland. Een voorspelbare glorieuze Belgische stripzege leek toch heel veraf, toen het verzamelde Vlaamse stripjournaille (onder wie uw dienaars) 'Horizon' van de Nederlandse Lian Ong tot strip van het jaar 1997 verkoos. Een teken aan de wand voor de Belgische strip?

Dat valt nog te bezien. Op kommersieel vlak geraakt Oranje niet eens over onze middellijn. Wij hebben bijvoorbeeld meer stripuitgeverijen dan zij. Dupuis, Standaard, Le Lombard, Casterman, alle grote zijn Belgisch. De Nederlanders moeten het stellen met mindere goden zoals Big Balloon en Arboris. Dupuis is naar verluidt zelfs de grootste boekenuitgever van het land, met een jaarlijkse omzet van 2 miljard en 10 miljoen verkochte albums. Standaard verkoopt maar enkele miljoenen albums minder. Beide uitgeverijen zijn ook sterk aktief op de vijandelijke helft. Het beste voorbeeld daarvan zijn de Vlaamse sterspelers Suske en Wiske. De laatste jaren worden er meer 'Suske en Wiske's verkocht bij onze noorderburen (210.000 per nieuw album) dan in het thuisland (140.000). De Nederlandse topreeksen halen de gigantische verkoop van hun Belgische tegenhangers niet en geraken nauwelijks de grens over: Nederlandse topskorer 'Jan, Jans en de kinderen' heeft twintig jaar in Knack gestaan, maar de Belgische stripkopers lusten er nog altijd geen pap van.
Wallonië steekt een voetje toe. Eén Waal beheerst de Europese strip voor volwassenen: Jean Van Hamme, de senarist van drie van de zeven best verkochte strips van vorig jaar in Frankrijk ('XIII', 'Largo Winch' en 'Thorgal'). Raoul Cauvin skoort ook niet slecht, want hij schrijft zowat de helft van de humoristische reeksen bij Dupuis ('De Blauwbloezen', 'Vrouwen in 't wit', 'Cédric', 'Agent 212',...). Elke nieuwe 'Lucky Luke' van verfranste Kortrijkzaan Morris verkoopt nog altijd fantastisch. En zelfs de 'Guust's en 'Kuifje's van overleden spelverdelers Franquin en Hergé bewijzen nog steeds hun diensten. Het kommersiële overwicht van de Belgen is ondertussen wel duidelijk, zeker?
Wat het noodzakelijke jong talent betreft, zijn de topspelers iets meer over de ploegen verdeeld. Vooral de Nederlandse belofteploeg bij de vrouwen beheerst het spel uitstekend. Maaike Hartjes en Barbara Stok veroveren met hun grappige semi-autobiografische strips het Nederlandse grondgebied. Verder heeft Nederland ten minste een echte school voor nieuw talent: Zone 5300, het tweemaandelijkse blad voor strips, kultuur en curiosa. In België is alle hoop voor vernieuwing sinds het opdoeken van (A Suivre) gevestigd op het promoblaadje Spirou/Robbedoes en het Suske en Wiske Weekblad, die vanzelfsprekend maar een deel van het veld bestrijken en niet erg offensief spelen. Jonge Belgen proberen soms nog bij een grote uitgever (Steven Dupré van 'Sarah en Robin' bij Standaard) ofwel zijn het eenzaten (Nix van 'Ief de Chief', dat in De Morgen verschijnt), ofwel stichten ze konsekwente artistieke groeperingen zoals Frigo of Bill. Die groeperingen beraden zich dan over de estetiek van het hoekschopvlaggetje en schoppen met hun eksperimenten soms wél en soms niét de goede kant uit.
Gelukkig voor ons is de uitstraling van Nederland als stripland nog altijd below zero. De Nederlandse klassiekers 'Tom Poes' en 'Eric de Noorman' kent buiten Nederland niemand. Kuifje, Lucky Luke en Guust Flater zijn wereldsterren. De Nederlanders proberen krampachtig twee stripcentra uit de grond te stampen, maar ons Belgisch Centrum voor het Beeldverhaal ontvangt al jaaaren bezoekers uit de hele wereld. Kortom: we moeten wat meer zorg dragen voor de volgende generatie, maar toch zorgen de strips voor een vrij gemakkelijke goal de Bélgica.

Gert Meesters en Michel Kempeneers

Dit artikel verscheen in mei 1998 in Teek Magazine. Het werd omgespeld naar de spelling-Geerts.