Feestelijkheden bij Het Besloten Land
Je bent jong en je tekent wat

De Leuvense stripwinkel Het Besloten Land is een jaartje oud. Niks bijzonders, denken weldenkende zielen nu. Inderdaad geen nieuws, ware het niet dat de sponsbreinen van die winkel een feestprogramma op poten hebben gezet, dat 50 jaar Suske en Wiske naar de kategorie 'goeie poging, maar helaas' verwijst. Voor de gelegenheid geeft Het Besloten Land zelfs een strip uit, die met de bescheiden titel 'Fin de semaine' werd bedacht.

Het waarom van die vreemde titel wordt op de achterflap uit de doeken gedaan: "Wat een gedoe telkens met dat fin de siècle. Elke eeuw zijn ze er weer. Wat een lullige media-hype; dat millenniumgedoe, die aftelhorloges en die dubbele parties op eilandengroepen op de datumlijn. Nee, geef ons dan maar onze wekelijkse portie fin de semaine. In het provincieplaatsje België vieren we elke week ons fin de semaineke."

'Fin de semaine' is een konseptstrip, waarin vijf jonge auteurs elk een heel persoonlijk verhaal vertellen over de bewoners van een huis, waarvoor kafee de Commerce model heeft gestaan. Elk verhaal begint met een tekening van dat gebouw, waardoor al vanaf de eerste tekening het verschil in de grafische stijl van de vijf jonge striptekenaars duidelijk wordt. Dat konsept is zonder meer een zegen voor het boek, want behalve dat ze jong zijn, hebben de stripauteurs nauwelijks iets gemeen. Het konsept brengt dus de noodzakelijke eenheid en stroomlijn in dit nadrukkelijk hippe boekje, waarvan de cover overigens werd gemaakt door vriend des huizes Johan De Moor (van 'Kobe de Koe').

De voornaamste verdienste van de uitgave 'Fin de semaine', zonder de inhoud nog maar te bekijken, is dat er eens een boek wordt uitgegeven met jonge striptekenaars. Alle deelnemers zijn tussen 24 en 30 jaar oud. Ongeveer alle professionele tekenaars in dit landje zijn dertigplussers en het is heel moeilijk voor jongeren om een uitgeverij zo ver te krijgen hun werk te publiceren.

Bart Schoofs bijt de spits van 'Fin de semaine' af. Schoofs publiceerde al in een hele resem tijdschriften waaronder Zone 5300 en Bill en verschijnt dit jaar wekelijks reklamegewijs in Veto. Zijn verhaal 'Tobias. The end of the weak' is makkelijk samen te vatten met een sitaat eruit: "Er is niks mis met onverdraagzaamheid! (Toch niet met die van mij.)" De gewone Schoofs-ironie dus, maar de teneur van het verhaal is wat zwaarder en ingewikkelder dan tot nog toe. Hoofdpersoon Tobias (Schoofs zelf?) ergert zich aan de onbezonnen waarheden van de man in de straat. Tegelijk moet hij konstateren dat hij nauwelijks nog echt leeft, maar zijn leven herleidt tot het observeren van anderen.

'Meneer Vandworp. In afwachting van het einde' heet het verhaal van Nix. Nix tekende jarenlang de gagstrip 'Kafeeteorieën' voor Veto. Tegenwoordig publiceert hij onder andere voor De Standaard en DeMix, de jongerenbijlage van De Morgen. Meneer Vandworp uit de titel is een zielige, sjagrijnige eenzaat, kortom een personage waarin Nix gespecialiseerd is. Als werkloze met te veel tijd vult Vandworp zijn dagen met kankeren en prutsen. Nix's verhaal is vaak bijzonder grappig, maar mist toch een echte struktuur. Een opeenstapeling van stevige grappen maakt nog geen verhaal.

'Maarten trekt er op uit' van Karel Lauwers is een buitenbeentje. Het verhaal van Lauwers over een man die droomt van een dagje in de natuur, intrigeert vooral door de elegante tekenstijl, die wat aan Chris Ware ('Acme Novelty Library') refereert, en door de afwezigheid van woorden. Het verhaaltje zelf stelt amper iets voor.

Nunes is de enige auteur van de vijf die al albums uit heeft: twee delen 'Rooie Oortjes Erotische verhalen'. Zijn 'Paolo. Paranoia op het thee-uurtje' vertelt over een verkoper in een stripwinkel (!) die onder invloed geraakt van hallucinogene thee. Het verhaal verandert daarna in een parodie op gewelddadige en seksueel ekspliciete films. De lol spettert van de pagina's en toch is Nunes niet op zijn best. Het bijzondere van zijn grafiek is vooral het kleurgebruik en in een zwart-witstrip kun je daar niet zo veel van verwachten.

Illustrator Foob sluit het rijtje met het geschifte 'René en André. De wondere wasknijper'. Foob's verhaal is verstoken van klassieke verhaallogica, misschien omdat de Prozac-pil een vrij belangrijke plaats inneemt. René is een zielenpiet, die zich een wasknijper laat aansmeren door een leurder en daarna een gezellige avond beleeft met zijn hond André en zijn ietwat misvormde vriend Jacob Kreuzfeld (voor de gekke koeien onder ons). Tussendoor verwijzingen naar 'Allo, allo', 'De Rode Ridder', 'Conan' en een getormenteerde Gerard Reve.

Naast dit leuke boek organiseert 'Het Besloten Land' van woensdag tot zaterdag ook een heuse feestweek, met performances en muzikale optredens van sommige auteurs van het boek, signeersessies met onder andere undergroundlegende Gilbert Shelton, Humo-huistekenaar Ever Meulen en vele vele anderen. Voor meer bijzonderheden: zie de agenda.

Gert Meesters

'Fin de semaine' is uitgegeven bij Grint en kost 250 frank.

Dit artikel is in april 1997 verschenen in Veto. Het werd uitgeschreven in de spelling-Geerts.